دست آن كس بگرفت و در آستين كشيد ، پلاسى پوشيده بود كه دست را خليده مىكرد ، گفت : هذا للحق وهذا للخلق « 1 » . ذكر امام محمّد باقر آن حجت اهلِ معاملت ، آن برهان ارباب مشاهدت ، آن امام اولاد نبى ، آن گزيدهء احفاد على ، آن صاحب باطن و ظاهر ، ابوجعفر محمّد باقر رضى الله عنه . . . گويند كه كنيت او ابوعبداللّه بود و او را باقر خواندندى . مخصوص بود به دقايق علوم و لطايف اشارت و او را كرامات مشهور است به آيات باهر و براهين ظاهر . مىآرند در تفسير اين آيت كه : « فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ » « 2 » . فرموده است كه بازدارندهء تو از مطالعهء حق ، طاغوت است . بنگر ، چه محجوبى بدان حجاب از وى بازمانده‌اى ، به ترك آن حجاب بكوش كه به كشف ابدى برسى و محجوب ممنوع باشد و ممنوعى نبايد كه دعوى قربت كند « 3 » .

--> ( 1 ) - « اين براى حق تعالى و اين براى بندگان خدا است » تذكرة الأولياء : 20 . ( 2 ) - « هر كه به طاغوت كفر ورزد و به خدا ايمان بياورد » بقره ( 2 ) : 256 . ( 3 ) - تذكرة الأولياء : 125 .